Przeżyłem później wiele

„Przeżyłem później wiele sportowych emocji, podziwiając na rozmaitych stadionach znakomitych sportowców, lecz ów szczególny nastrój narodowej dumy, jaki towarzyszył występom Walasiewiczówny w Gdańsku, miał się powtórzyć dopiero w roku 1956, w chwili gdy na gdański dworzec wjeżdżał pociąg przywożący powracającą z olimpijskich igrzysk w Melbourne Elżbietę DuńskąKrzesińską, a wraz z nią jej złoty medal i złoty warkocz. Witające ją tłumy były tak wielkie, że w mieście wstrzymano komunikację. Gratulacjom, owacjom, uściskom, autografom nie było końca. Nikt przecież nie przypuszczał, że złotowłosa dziewczyna skacząca codziennie na gdańskim stadionie okaże się olimpijską mistrzynią, że ustali nowy rekord świata w skoku w dal. Równie popularny jak złoty medal był jej złoty warkocz, który sportowej prasie przydał atrakcyjnych tytułów w rodzaju Złoty medal, złoty warkocz, złota Ela. Ale i potem, kiedy Krzesmska przycięła włosy i z zawiniętym w celofan warkoczem pojechała do Rzymu, panował nie mniejszy entuzjazm — wróciła przecież z drugim, tym razem srebrnym medalem.
Największą wszakże sensacją rzymskich igrzysk stała się inna gdańszczanka, studentka Wyższej Szkoły Ekonomicznej — Jarosława Jóźwiakowska. Pojechała na olimpiadę raczej w nagrodę za wytrwały trening i dobre postępy w nauce. Jej nazwisko nic nie znaczyło w sportowym świecie, jej wyniki w skoku wzwyż nie figurowały nawet na punktowanych miejscach międzynarodowych tabel. Konkurencja miała wyjątkowo silną Obsadę i co najmniej dziesięć pewnych kandydatek do trzech medali. Nie zawiodła fenomenalna Rumunka Jolanta Balas zdobywając pierwsze miejsce i złoty medal. Lecz potem na oczach milionów telewidzów zaczęły się dziać dziwne rzeczy. Nikomu nie znana dziewczyna uległa atmosferze igrzysk i zaskoczyła stadion zwyciężyła wszystkie faworytki i zremisowała ze wspaniałą Angielką Dorothy Shirley. Sędziowie odstąpili od zwyczaju i przyznali dwa równorzędne srebrne medale. Wdzięczni gdańszczanie długo pot 111 nosili Jarkę na rękach.“(13)